مـمـابـو

گاهی بعضی فیلم ها هستند که دوستشان داری؛ نه برای تعریف ها نه برای همزاد پنداری ها نه برای پرسناژ های یکتاشان و نه برای …
دوستشان داری برای چیزی که بعد از دیدنشان برایت باقی می گذارند.

پی نوشت: دیالوگ هایی از فارست گامپ:
“احمق کسیه که کارهای احمقانه انجام میده”
“زندگی مثل یه جعبه شکلاته. هیچ وقت نمی دونی چی ازش بیرون میاد”

نمی دانم فیدبک بسوی کودکی اقتضای سن و سالمان است یا پر نشدن لیوان جوانی تشنه ی کودکی مان کرده است. اما هر چه هست این روز ها عجب به قول حافظ پیرانه سر عشق جوانی به سرمان افتاده است.
وقتی در یکی از نمایندگی های سروش دیدمش یکباره ماشین زمان کودکی به سراغم آمد و من شدم همان کودکی که به عشقش از مدرسه می آمد و دست و صورت نشسته میخ کوبش می شد.
“قصه های مجید”. همانی که دیدنش در این هوای دودی بد جوری اکسیژن خالص است.