واسه خودش حسی یه. این که یه آن احساس کنی که توی دنیا هیچ کی و نداری غیر از وبلاگت. این که میتونی همون لحظه بیای چند کلمه توش بنویسی لذت عجیبی داره؛ مث آرامش ثانیه های بعد از دیدن یه دوست قدیمی و دور می مونه. دلت می خواد تا صبح بنویسی اما می ترسی که نوشتن تو رو یاد چیزایی بندازه که این حس خوب و ازت می گیره. صدای ساز شاهین علوی رو میذاری روی ریپیت.