مـمـابـو

نمی دانم فیدبک بسوی کودکی اقتضای سن و سالمان است یا پر نشدن لیوان جوانی تشنه ی کودکی مان کرده است. اما هر چه هست این روز ها عجب به قول حافظ پیرانه سر عشق جوانی به سرمان افتاده است.
وقتی در یکی از نمایندگی های سروش دیدمش یکباره ماشین زمان کودکی به سراغم آمد و من شدم همان کودکی که به عشقش از مدرسه می آمد و دست و صورت نشسته میخ کوبش می شد.
“قصه های مجید”. همانی که دیدنش در این هوای دودی بد جوری اکسیژن خالص است.

همیشه اولین ها یک جوری بوده اند.
شاید سخت شاید شیرین…
مثل اولین خاطره در یادت.
مثل اولین همبازی که پیدا شد.
مثل اولین دندان شیری که افتاد.
مثل اولین باری که دوچرخه، دو چرخ کمکی نداشت.
مثل اولین، اولین روز مدرسه مدرسه.
مثل اولین صد آفرین.
مثل رسیدن به آرزویی که خواب بود.
مثل اولین نگاه، اولین لبخند…
مهم نیست اولین ها چه بوده اند و کی اتفاق افتاده اند. آن ها می مانند برایت، به همان طراوت روز تولدشان.